تنهایی

تو طول هفته، اینستاگرام رو لاگ‌اوت می‌کنم. به نظرم اینطوری از زمانم بهتر استفاده می‌کنم. اما وقت‌هایی مثل این هفته که در طول هفته چندبار تو روزهای هفته لاگین می‌کنم و یه بار بالا و پایین می‌کنم و میام بیرون یا آخر هفته که لاگین می‌کنم، ده‌باره و صدباره بدون اینکه هدف خاصی داشته باشم، اینستا رو باز می‌کنم و بالا پایین می‌کنم، یادم می‌افته که چقدر تنهام.

برای من چک کردن اینستاگرام عادت نیست، یعنی دیگه نیست. همین الان هم وقتی باز می‌کنم دلم نمی‌خواد استوری‌ها رو ببینم، صفحه فید که باز می‌شه، چند ثانیه نگاهش می‌کنم و میام بیرون. رفتارم از سر تنهاییه. دنبال گفتگو می‌گردم. دنبال کسی که باهاش صحبت کنم... ارتباطم تا حد زیادی محدود شده به روابط کاری. همکارهام رو می‌بینم، با هم خوبیم، هم تو کار و هم تو دوستی. اما آخر هفته‌هایی که نیستن، کس دیگه‌ای هم نیست که باهاش حرف بزنم. یا کسی نیست که باهاش در مورد همکارهام حرف بزنم. دو تا دوست نزدیک هستن که ماهی یه بار می‌بینمشون و گاهی حتی حس می‌کنم اونها هم دارن ازم دور می‌شن و چندتا دوست دورتر که یک ساله از نزدیک ندیدمشون و خیلی هم باهاشون صحبت نمی‌کنم...

دارم زندگی‌ای که دوست دارم رو زندگی می‌کنم، اما فقط تو بعد کاری زندگی...