دنیای این روزای من

یه حال خوشی دارم این روزا... منطقا نباید اینجوری باشه البته. آدما معمولا دم فارغ‌التحصیلی، اون وقتی که دارن از دانشگاه کنده می‌شن و باید برنامه بقیه زندگی‌شون رو مشخص کنن، دچار اضطراب و سردرگمی می‌شن. من ولی انگار از زندان آزاد شده باشم، پر از شوق و رویا و برنامه برای روزهای بعدم. حالا کمتر حس نرسیدن دارم، کمتر نگران وقتم، انگار زمانی که ازم دزدیده بودن رو دارن بهم برمی‌گردونن.

کاش به اندازه رویام خوب باشه روزای پیش رو... اینقدر تلاش می‌کنم تا به اندازه رویام خوب بشن روزای پیش رو

الف سین میم

یکی از موانعم برای اینجا نوشتن اینه که نمی‌تونم برای آدمای واقعی زندگی‌ام اسم‌های مستعار انتخاب کنم که اینحا به اون اسم بنویسمشون. دلم هم نمی‌خواد همه با اسمای واقعی‌شون شناخته بشن اینجا.