کاش بنویسم.

نمی‌دونم چون بلاگ نمی‌نویسم احساس تنهایی می‌کنم، یا چون احساس تنهایی می‌کنم یادم افتاده خیلی وقته بلاگ نمی‌نویسم...

پر از حرفم. پر از حرفم و هنوز نمی دونم چرا فکر می‌کنم کسی نیست که حرفامو بهش بگم. دوست دارم بنویسم و خونده بشه. دلم برای دوران اوج وبلاگ‌نویسی تنگ شده. اون وقتی که پرسونال بلاگ یه تایتل نوشته شده زیر آی‌دی‌های اینستاگرام نبود.

پ.ن. آخرین پست اینجا مربوط به بیشتر از یکسال قبله و نوشته بودم «شاید نوشتن راز بقای من‌ه» حرف درستی بود گمونم. کاش عمل می‌کردم بهش